Συνέντευξη στη Μαρία Κορώνα
Οι άνθρωποι -σκεφτόμουν πάντοτε- είμαστε οντότητες που ακόμα και ενός λεπτού εμπειρίας είναι ικανή να μας διαμορφώσει σε τέτοιο βαθμό, έτσι ώστε να μην αναγνωρίζουμε τις προηγούμενες εκδόσεις του εαυτού μας. Θα αναγνώριζε άραγε ο τωρινός μας εαυτός την ύπαρξη του στην ηλικία των δέκα ετών ή θα του ήταν παντελώς άγνωστος;
Επί της ουσίας δεν μιλάμε για φθορά, αλλά για αναβάθμιση ή αλλιώς αναπόφευκτη εξέλιξη που ο χρόνος και η εμπειρία μας χαρίζει. Και ναι, η απάντηση είναι ότι είμαστε τόσο ίδιοι και τόσο διαφορετικοί σε κάθε χρονική συγκυρία μας, σαν ένα μνημείο που αλλιώς ξεκίνησε και οι απανωτές «λεηλασίες» – χρονικές και μη – κατάφεραν να το μετατρέψουν σε κάτι τόσο ίδιο και τόσο διαφορετικό ταυτόχρονα.
Την τελευταία φορά που συνάντησα τον Κώστα Τουρνά ήταν το 2005 στο στούντιο του στην Άνω Κυψέλη στην Αθήνα με αφορμή μια συνέντευξη για το περιοδικό για το οποίο εργαζόμουν τότε. Έπειτα από τόσα χρόνια τον συναντώ ξανά για τον ίδιο λόγο στον φιλόξενο χώρο του Circus Εntertainment Ηub, με αφορμή το λάιβ του με τον εξίσου χαρισματικό Διονύση Τσακνή.
Πόσο ίδιοι και πόσο διαφορετικοί να είμαστε άραγε από την τελευταία συνάντηση μας αναρωτιέμαι σχεδόν αναπόφευκτα.
Με την ίδια νεανική όψη ψυχή τε και σώματι, εξακολουθεί να πορεύεται στα μουσικά δρώμενα με τραγούδια που άγγιξαν τις «ψυχικές χορδές» μας όπως τα «Μην της το Πεις», «Άνθρωπε Αγάπα», «Δεν Μετανιώνω», «Κυρίες και Κύριοι» κ.α., κατοχυρώνοντας με αυτόν τρόπο μια ιδιότυπη μορφή αθανασίας στη μουσική παρακαταθήκη της ελληνικής δισκογραφίας. Σοβαρός, αλλά όχι σοβαροφανής, χαλαρός συνάμα και με αβρότητα, δομημένο λόγο και βαθιά φιλοσοφικό τρόπο σκέψης μετέχει στη συζήτηση κάνοντας με να αισθανθώ -όπως και τότε- κυριολεκτικά σα να μην πέρασε μια μέρα.
Το Circus αρχίζει να γεμίζει με άτομα όλων των ηλικιών, που επιθυμούν να «ταξιδέψουν» μουσικά στη «Μηχανή του Χρόνου» του. Ετερόκλητες ηλικίες που ενώνονται μεταξύ τους σα να είχαν πάντοτε την ίδια χρονική αφετηρία γέννησης. Αν ισχύει η παραδοχή ότι η μουσική ενώνει τότε δεν θα ήταν υπερβολή να σας πω ότι η μουσική του Κώστα Τουρνά το κάνει λιγάκι παραπάνω. “Ο,τι διαφορές και να έχουμε μεταξύ μας οι άνθρωποι στο τέλος η μουσική πάντα θα μας ενώνει” λέει στο κοινό του κι ενώ βρίσκεται επι σκηνής και τότε κάτι μαγικό συμβαίνει.
Σε τούτο τον συναυλιακό χώρο δεν υπάρχουν διαχωρισμοί και μίση εδώ το «Άνθρωπε Αγάπα», παίρνει σάρκα και οστά και όλοι σαν μια παρέα απολαμβάνουν ένα λάιβ εμπειρία ζωής – που όπως λένε- δεν θέλουν να τελειώσει με τους δύο εμβληματικούς καλλιτέχνες να υπόσχονται σύντομη αντάμωση.
Τι σημασία έχει αν αλλάξαμε… σκέφτομαι ξανά. Ο Κώστας Τουρνάς είναι από εκείνους τους ανθρώπους που πάντα θα θέλω να συναντώ και να ανακαλύπτω ξανά και ξανά σε κάθε χρονική συγκυρία της ζωής μου…διότι εκτός από ένας σπουδαίος καλλιτέχνης διακρίνεται από μια βαθιά πνευματικότητα που κάνει την ανθρώπινη σύνδεση μαζί του το λιγότερο ξεχωριστή.
Ακολουθεί η Συνέντευξη για το thelarissapaper.gr:
Από την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε πέρασαν 21 ολόκληρα χρόνια. Πως σας άλλαξε αυτό το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε τόσο ως άνθρωπο όσο και ως καλλιτέχνη;
Oι αλλαγές μέσα μας η έξω μας είναι αναπόφευκτες αν και ο “χαρακτήρας” κατά κανόνα μένει ο ίδιος. Χαρακτήρας δε, είναι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε το γύρω μας, όπως και οι ερμηνείες που δίνουμε. Οπότε και αλλαγμένος και όχι, την ίδια στιγμή.
Ποιο ήταν το καθοριστικό γεγονός στη ζωή σας κατά το οποίο συνειδητοποιήσατε το «κάλεσμα» σας στη μουσική;
Από πολύ μικρός μαγευόμουν με κάθε είδους μουσικής που παρήγαγαν τα όργανα… μου φαινόταν μαγικό… σήμερα καταλαβαίνω ότι δεν θα μπορούσα να είμαι αλλιώς… ακόμα μαγεμένος από τον ήχο των μουσικών οργάνων με τις ατέλειωτες παραλλαγές και συνθέσεις αυτών.
Ξεκινήσατε την καριέρα σας με το μουσικό συγκρότημα Poll. Πως θυμάστε τα πρώτα μουσικά βήματά σας και τι αναπολείτε περισσότερο από εκείνες τις ημέρες;
Η Αθωότητα είναι η μεγαλύτερη απώλεια για όλους μας, όπως και για εμένα. Αναπολώ τον ατελείωτο Ορίζοντα της ζωής, που με τα χρόνια μικραίνει και περιορίζεται.
Και έπειτα ακολούθησε η ατομική σας καριέρα. Τι σήμαινε για εσάς αυτή η μετάβαση;
Ήταν έως οδυνηρό μιας και δεν φιλοδοξούσα να είμαι μόνος μουσικά. Η αγάπη για μουσική δημιουργία ήταν βοηθός να ξεπερνιούνται ερωτηματικά και σκέψεις… σε οδηγούσε στην πράξη, αναζητώντας αποτέλεσμα… αυτό ήταν ευλογία για τη μετάβαση.
Πως βλέπετε την εξέλιξη της ελληνικής ρόκ σκηνής από τη δεκαετία του 70’ μέχρι σήμερα και ποιος ο ρόλος της μουσικής βιομηχανίας σε αυτήν;
Ποτέ δεν πρόκειται να λείψουν από τις κοινωνίες μας δημιουργίες και μουσικές που μας εκφράζουν. Έτσι ήταν και όλα τα χρόνια. Η Βιομηχανία εξέλειψε, αλλά η ορμή άλλοτε έντονη άλλοτε όχι, υπάρχει και ευτυχώς.
Η μουσική σας μου έδινε πάντοτε την αίσθηση ότι ήταν σα να ήθελε να αφυπνίσει τους ανθρώπους στο να ζήσουν πιο ειρηνικά και με μεγαλύτερη σύνδεση μεταξύ τους. Σα να μπορούμε να είμαστε άνθρωποι παρά μόνο μαζί. Σε τι βαθμό αυτή η αίσθηση ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και πόσο εύκολο είναι να επιτευχθεί αυτό σε μία άκρως ατομικιστική κοινωνία όπως είναι η σημερινή;
Όταν στέκεσαι απέναντι ήδη όλα γίνονται δύσκολα και ανέφικτα… όταν στέκεις δίπλα, μοιράζεσαι και απολαμβάνεις. Δύσκολο για όλους μας, αλλά όχι ανέφικτο.
Στον αντίποδα της δικής σας μουσικής, επικρατούν σήμερα μουσικά ρεύματα -όπως είναι η τράπ- που μέσω των στίχων τους, αναφέρονται στην ατομική επιτυχία, στην επίδειξη πλούτου και σε ανταγωνισμούς, που ενισχύουν τους διαχωρισμούς ανάμεσα στους ανθρώπους. Ποια είναι η γνώμη σας γι’ αυτή τη μουσική μετατόπιση και ποιοι λόγοι θεωρείτε ότι συντελούν στην ύπαρξή τους;
Ο πιεσμένος άνθρωπος, ο θυμωμένος, ο υποτιμημένος, εκφράζεται κυρίως ατομικιστικά γιατί υποφέρει. Αυτό γίνεται σχεδόν αυτόματα. Η ζωή όμως είναι “όλοι μας”. Αλλιώς ζωή δεν υπάρχει. Η έκφραση μας αν δεν κάνει τον απέναντι “εαυτόν” θα στερέψει ή θα ασθενήσει.
Το «Άνθρωπε Αγάπα» αποτελεί – με βάση τους στίχους του- ένα από τα πιο αισιόδοξα τραγούδια αναφορικά με την πορεία της ανθρωπότητας. Ωστόσο στις μέρες μας, από τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας μέχρι και τους ισχυρούς των κρατών, που αυτή τη στιγμή διεξάγουν πολέμους, διαφαίνεται η ροπή των ατόμων στο να εξουσιάζουν τους άλλους. Τι είναι αυτό που κατά τη γνώμη σας πηγαίνει λάθος και γιατί η τέχνη δεν μπόρεσε ακόμα να ημερεύσει τις ανθρώπινες ψυχές;
Οι ανθρώπινες ψυχές υφίστανται πολλά από πολλούς και για πολύ, οπότε η σκέψη και η αντίληψη/θέση αλλοιώνονται… ασθενούν, επηρεάζονται. Κανείς δεν μας δίδαξε πως να έχουμε “ανεκτικότητα” και κατανόηση. Πιθανώς η “ανήλικη” ανθρωπότητα χρειάζεται μεγάλα Σοκ για να αναρωτηθεί και να ελέγξει τον θυμό και τον φόβο, οι οποίοι δεν βγάζουν πουθενά… χειροτερεύουν όλα. Οι τέχνες οραματίζονται τι θα έρθει και το προτείνουν χωρίς να μπορούν όμως να επισπεύσουν τίποτα. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις δικές του πράξεις και δράσεις και θα εισπράξει τα ανάλογα.
Πιστεύετε ότι η μουσική ως τέχνη πρέπει να παίρνει θέση στα προβλήματα της εκάστοτε εποχής ή να επιτρέπει στον άνθρωπο να βρίσκει μόνος του τη θέση του απέναντι σε αυτά;
Μικροί ακούγαμε το “Μπαινάκης – Βγαινάκης”… δεν ακούμε τίποτα από πουθενά, εκτός αν είμαστε ήδη έτοιμοι να αποδεχτούμε.
Ο λόγος σας φαίνεται να είναι πάντα δομημένος και βαθιά φιλοσοφημένος. Θα περιγράφατε περισσότερο τον εαυτό σας ως κοσμικό ον ή με σοφό που στέκει στη άκρη του χωριού και παρατηρεί;
Στέκομαι με το μέσα μου σε διαρκή αναταραχή / επιδιόρθωση / αναθεώρηση, επιχειρώντας να μοιράζομαι και να ωφελούμαι. Εξάλλου, πιστεύω, ακράδαντα στο “ό,τι δίνεις παίρνεις”.
Αν είχατε τη «Μηχανή του Χρόνου» που θα σας πήγαινε πίσω και θα μπορούσατε να ξεκινήσετε την καριέρα σας από μηδενική βάση αλλά με την εμπειρία του σήμερα τι θα επιλέγατε να κάνετε διαφορετικά;
Τίποτα… όλα έχουν αφορμή και αποτέλεσμα… όπως και η ίδια μας η ζωή… δυστυχώς ή ευτυχώς κάναμε και κάνουμε το καλύτερο μας.
Μουσική συνύπαρξη με τον Διονύση Τσακνή. Πως προέκυψε η συνεργασία και τι να αναμένουμε από αυτή;
Ο Διονύσης έχει γράψει πανέμορφα τραγούδια και όταν εκτιμάς, θες δεν θες, είσαι κοντά. Έτσι ξαναβρεθήκαμε και το χαρήκαμε και οι δυο μας επιχειρώντας να το μοιραστούμε με όλους.
Έχετε εμφανιστεί ξανά στην πόλη της Λάρισας. Τι σας έκανε περισσότερο αίσθηση;
Σαν όλες τις κοινωνίες, ποτέ δεν θα σου δείξουν σε μια μουσική παράσταση τις ιδιαίτερες ποιότητες τους. Όμως η μικρή μου εμπειρία με κάνει να χαίρομαι που θα ξαναβρεθώ κοντά σας.
Ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης φαίνεστε ακούραστος στον χρόνο. Τι να περιμένουμε στο μέλλον από εσάς;
Ό, τι μου επιτρέψει η Νομοτέλεια των πραγμάτων. Εγώ μπορώ μόνο να εύχομαι τα καλύτερα για εμένα, τους αγαπημένους μου και όλο τον κόσμο.
Σας ευχαριστώ θερμά για το χρόνο που μου διαθέσατε
Εγώ ευχαριστώ. Καλή αντάμωση !
