Η 8η Μάρτη είναι μέρα αγώνα . Είναι η ιστορική μέρα που οι γυναίκες της εργασίας βγήκαν στο δρόμο απέναντι στην εκμετάλλευση, στην ανισότητα και στη βία.
Στον εργασιακό τομέα, με πρώτα θύματα τις γυναίκες και «οπλοστάσιο» τους (μετα)μνημονιακούς αντεργατικούς νόμους, η κυβέρνηση της ΝΔ, χέρι χέρι με την εργοδοσία, όχι μόνο συνεχίζει να οικοδομεί αλλά και να συντηρεί ένα εργασιακό περιβάλλον που απαιτεί «ευελιξία», σιωπή και υποταγή. Σε κάθε χώρο δουλειάς οι γυναίκες συνεχίζουν να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επισφάλειας, των χαμηλών μισθών, της εντατικοποίησης, της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και της έμφυλης βίας.
Η έμφυλη βία δεν είναι ιδιωτική υπόθεση. Οι γυναικοκτονίες, οι βιασμοί, οι παρενοχλήσεις και η ατιμωρησία δεν είναι «μεμονωμένα περιστατικά» — είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος που υποτιμά τις γυναίκες, τις εργαζόμενες, τις φτωχές, τις μετανάστριες/πρόσφυγες. Η 8η Μάρτη είναι μέρα για να φωνάξουμε: Καμία μόνη!
Οι γυναίκες καλούνται να σηκώνουν διπλό και τριπλό βάρος : Δουλειά στο σπίτι, φροντίδα ηλικιωμένων, παιδιών, ασθενών, και ταυτόχρονα ελαστική εργασία χωρίς δικαιώματα. Η έλλειψη δημόσιων δομών φροντίδας, παιδικών σταθμών, υπηρεσιών υγείας και κοινωνικής μέριμνας μετατρέπει τη φροντίδα σε ατομική ευθύνη και τις γυναίκες σε «σιωπηλές υποδομές» του συστήματος.
Ιδιαίτερα οι γυναίκες που είναι γιαγιάδες σηκώνουν ένα ακόμη μεγαλύτερο, αόρατο φορτίο: αναλαμβάνουν καθημερινά τη φροντίδα εγγονιών, ηλικιωμένων συγγενών και ολόκληρων οικογενειών, συχνά μετά από μια ζωή εργασίας που δεν αναγνωρίστηκε ποτέ όπως της άξιζε. Πολλές από αυτές, με εξαντλητικές ή ανεπαρκείς συντάξεις, καλούνται να στηρίξουν οικονομικά και πρακτικά ολόκληρες οικογένειες, επειδή το κράτος αρνείται να εξασφαλίσει δημόσιες δομές για ηλικιωμένους, υπηρεσίες κατ’ οίκον φροντίδας, επαρκείς κοινωνικές παροχές και αξιοπρεπείς συντάξεις. Η συμβολή τους κρατά όρθια την κοινωνία, αλλά παραμένει αόρατη και απλήρωτη. Η φροντίδα είναι κοινωνική ανάγκη — όχι ατομικό καθήκον, και η 8η Μάρτη είναι και δική τους μέρα: των γυναικών που στηρίζουν γενιές χωρίς καμία προστασία ή αναγνώριση.
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
Οι γυναίκες είναι φορείς ειρήνης και ζωής, όχι θύματα πολέμων και βομβαρδισμών. Η ανάγκη για κοινό και ανυποχώρητα αγώνα για ζωή αναδεικνύει τις πολλαπλές όψεις του πολέμου που διατρέχουν σήμερα τις ζωές μας: από την Ουκρανία και τα μέτωπα της Μέσης Ανατολής (Παλαιστίνη, Ιράν κ.λπ.) μέχρι τις καθημερινές μορφές βίας, φτώχειας και ανασφάλειας που βιώνουν οι γυναίκες σε κάθε κοινωνία.
Στο πλαίσιο αυτό, καταδικάζουμε την πρόσφατη επίθεση σε σχολείο στο Μιναμπ του Ιράν, όπου 165 μαθήτριες και εργαζόμενες σκοτώθηκαν στους δολοφονικούς βομβαρδισμούς του Ισραήλ και των ΗΠΑ, όπως επίσης και τη συνεχιζόμενη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, που -για μην το ξεχνάμε- έχει και την αρωγή της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Ως Π.Ε.Σ.ΕΚ. υπερασπιζόμαστε τη στοιχειώδη ανθρώπινη αξιοπρέπεια απέναντι σε κάθε κατοχή, καταπίεση και ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, σε κάθε στρατιωτική επίθεση που σκοτώνει αμάχους, γυναίκες και παιδιά. Η ειρήνη είναι δικαίωμα — όχι προνόμιο.
Η ΠΕΣΕΚ στέκεται στο πλευρό όλων των εργαζομένων γυναικών που παλεύουν καθημερινά για αξιοπρέπεια και δικαιώματα. Η 8η Μάρτη είναι μέρα συλλογικής διεκδίκησης, όχι ατομικής «ενδυνάμωσης».
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
Η δύναμή μας βρίσκεται στη συλλογική οργάνωση και στη φωνή που δεν σιωπά. Η 8η Μάρτη ανήκει στις γυναίκες, εργαζόμενες ή συνταξιούχους, που αγωνίζονται. Όχι σε όλους όσοι θέλουν να τις «τιμήσουν» για να συνεχίσουν να τις εκμεταλλεύονται. Καμία μόνη. Κανένα δικαίωμα λιγότερο. Όλες και όλοι στον δρόμο στις 8 Μάρτη.
Η Συντονιστική Επιτροπή του Παραρτήματος Λάρισας της Π.Ε.Σ.ΕΚ.
Λάρισα , 08-03-26
