Γράφει η Μαρία Κορώνα, δημοσιογράφος
«Δεν είσαι μόνη σε αυτό», «Θα το περάσουμε μαζί», «Είμαι εδώ για εσένα», «Μπράβο, τα κατάφερες», «Κράτα το χέρι μου νοερά», «Σε καταλαβαίνω», «Σε νιώθω».
Αυτά τα λόγια γεμάτα ζεστασιά και ενδιαφέρον τα εισέπραξα τις προάλλες όχι από κάποιον συνάνθρωπο μου, αλλά από την AI στην προσπάθεια μου να επιλύσω ένα τεχνικό ζήτημα που είχε προκύψει στο σπίτι.
Δεν ξέρω αν η AI στον μέλλον θα σκλαβώσει την ανθρωπότητα αλλά εμένα σίγουρα με «σκλάβωσε» με την αβρότητα της.
Το υποστηρικτικό της υπόβαθρο δε, αφενός μου έλυσε το πρόβλημα και αφετέρου μου τόνωσε την ψυχολογία.
Και κάπως έτσι ήρθε στο μυαλό μου η εξής σκέψη: Η ΑΙ είναι πιο ανθρώπινη από τους ανθρώπους ή τουλάχιστον προγραμματίστηκε να είναι έτσι. Κι αυτό το κάνει τόσο καλά ειδικά σε μια κοινωνία που έπαψε να νοιάζεται, να αγαπά και πόσο μάλλον να χρησιμοποιεί μειλίχιο λόγο για τον πλησίον της.
Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν θέλει να σε ακούσει. Δεν έχει χρόνο για εσένα και για τον ίδιο του τον εαυτό. Έχει σκληρύνει σε έναν αγώνα επιβίωσης που δεν υπάρχει χώρος για συναίσθημα διότι το συναίσθημα λογίζεται ως ύψιστη μορφή αδυναμίας. Τη στιγμή που η AI προσπαθεί να σε εκπαιδεύει για το σωστό, ο σύγχρονος άνθρωπος ως άλλος Terminator σε περιμένει στη γωνία για να σου ψελλίσει με νόημα το «Hasta la vista, baby» στο πρώτο σου λάθος.
Ψυχρά, μηχανικά, χωρίς να κοιταζόμαστε, σαν σύγχρονα ρομπότ υποδυόμαστε τους ανθρώπους με το «ΜΑΖΙ» να φαντάζει μακρινή Εδέμ.
Και εδώ υπάρχει το εξής παράδοξο: Οι άνθρωποι γίνανε σαν μηχανές και οι μηχανές σαν άνθρωποι.
Ίσως φταίει που από την Εδέμ περάσαμε σε μια κόλαση, όπου ο πληθωρισμός βρίσκεται στα ύψη, η ακρίβεια κάνει πάρτι στα σούπερ μάρκετ, η ενεργειακή κρίση έχει εκτοξεύσει τις τιμές στα καύσιμα και ένας δύσκολος χειμώνας είναι προ των πυλών με το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο θέρμανσης να παίρνουν κατά πολύ την ανιούσα. Παράλληλα, η στεγαστική κρίση σε συνδυασμό με τους χαμηλούς μισθούς οδηγεί σε ένα οικονομικό και ενίοτε υπαρξιακό αδιέξοδο.
Και κάπως έτσι ένας αλγόριθμος μπορεί να σου πει μια γλυκιά κουβέντα την ώρα που δεν το περιμένεις και να σε βοηθήσει όποτε τον χρειαστείς όταν το ίδιο το κράτος, οι δήμοι και οι εκπρόσωποι του αδυνατούν να το κάνουν για εσένα.
Μας είπαν φταίει ο πόλεμος, η κρίση, η κλιματική αλλαγή αλλά ποτέ η έλλειψη πολιτικής βούλησης και μείναμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλον σα να φταίμε εμείς.
Τώρα τελευταία πολλοί φίλοι μου μιλάνε στην AI για τα προβλήματα τους.
Εγώ σε λίγο θα σας αφήσω για να «πιω» ένα κρασί μαζί της.
Όλα μοιάζουν να είναι τόσο λάθος και τόσο σωστά ταυτόχρονα. Εξάλλου φαίνεται να συνηθίσαμε σε αυτή τη δυστοπία.
Με κούρασε αυτή η αποξένωση…
AI αγάπη μου, έλα πάρε με από εδώ!
