Η Ιωάννα Παπαντωνίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1936. Σπούδασε σκηνογραφία και ενδυματολογία στο Wimbledon School of Art του Λονδίνου και συνεργάστηκε με κορυφαίους σκηνοθέτες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η συμβολή της σε παραστάσεις-σταθμούς του νεοελληνικού θεάτρου άφησε ανεξίτηλο καλλιτεχνικό αποτύπωμα, ενώ η διδακτική της παρουσία σε πανεπιστημιακά τμήματα θεατρικών σπουδών διαμόρφωσε νεότερες γενιές δημιουργών. Η Ιωάννα Παπαντωνίου αφιέρωσε τη ζωή της στη διάσωση και την ανάδειξη της τεράστιας πολιτιστικής κληρονομιάς μας. Ασχολήθηκε κυρίως με την επιτόπια έρευνα για το ελληνικό ένδυμα. Ως μέλος του Λυκείου Ελληνίδων, όργωσε την Ελλάδα, συλλέγοντας πολύτιμο λαογραφικό υλικό, ιδίως παραδοσιακές ενδυμασίες, το οποίο αποτέλεσε και τον πυρήνα της περίφημης συλλογής του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος “Βασίλειος Παπαντωνίου”, το οποίο ίδρυσε η ίδια το 1974 στο Ναύπλιο, στη μνήμη του πατέρα της. Το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα -το σημερινό Ίδρυμα Βασίλη Παπαντωνίου- υπήρξε το έργο ζωής της Ιωάννας Παπαντωνίου, στο οποίο δώρισε όλες τις συλλογές της και υπό τη σοφή και ακάματη καθοδήγησή της, εξελίχθηκε σε σημείο αναφοράς για τον νεοελληνικό πολιτισμό. Το 1981 τιμήθηκε γι’ αυτό με το European Museum of the Year main Award (EMYA).
Το 1971 υπήρξε η πρώτη γυναίκα σκηνογράφος που εργάστηκε στην Επίδαυρο, αναλαμβάνοντας τον σχεδιασμό σκηνικών και κοστουμιών για τον «Ορέστη» του Εθνικού Θεάτρου.
Η Ιωάννα Παπαντωνίου διατηρούσε ουσιαστικό και δημιουργικό δεσμό με το Θεσσαλικό Θέατρο, υπογράφοντας κοστούμια σε σημαντικές παραγωγές, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διαμόρφωση της σκηνικής του ταυτότητας μέσα από ισχυρή αισθητική της. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στις «Χοηφόρες» του Αισχύλου (1992), όπου η εικαστική της πρόταση άφησε έντονο αποτύπωμα. Το κοστούμι της «Κλυταιμνήστρας», που ερμήνευσε η Λυδία Κονιόρδου, αποτέλεσε μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες και εμβληματικές στιγμές της δουλειάς της στο αρχαίο δράμα. Εξίσου σημαντικές υπήρξαν οι συνεργασίες της με το Θεσσαλικό Θέατρο στις παραστάσεις «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» (1989) και «Ο Γάμος» της Βάσσα Σολωμού Ξανθάκη (1994), όπου η ακρίβεια στη λεπτομέρεια και η βαθιά γνώση της ιστορικής και κοινωνικής διάστασης του ενδύματος ανέδειξαν με ευαισθησία και συνέπεια τον σκηνικό κόσμο των έργων.
