Πολιτική – Πολιτιστική εκδήλωση πραγματοποίησε το απόγευμα της Κυριακής στον χώρο της Δημοτικής Πινακοθήκης Λάρισας η Τομεακή επιτροπή του ΚΚΕ Λάρισας με κεντρικό ομιλητή τον Κύριλλο Παπασταύρου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.
Αφορμή για την συγκεκριμένη εκδήλωση η συμπλήρωση 101 χρόνων από τον θάνατο του
μεγάλου επαναστάτη Β. Ι. Λένιν (21 Γενάρη 1924). Μετα το πέρας της ομιλίας παρουσιάστηκε η μουσική παράσταση με τίτλο «Τα “ποιήματα” του Οκτώβρη».
Στο πρώτο μέρος ακούστηκαν γνωστά έργα των συνθετών Πιερ Ντεγκεϊτέρ, Αράμ
Χατσατουριάν, Λεβ Κνίπερ, Σεργκέι Προκόφιεφ, Ντμίτρι Σοστακόβιτς και Κουρτ
Βάιλ, από το μουσικό σύνολο πνευστών «Ευθυαυλολογία» και τις μουσικούς Αμαλία
Ρήγου (τσέλο), Δήμητρα Μαντζουράτου (πιάνο) και Πολυξένη Καράκογλου (πιάνο).
Το δεύτερο μέρος αφορούσε την επίδραση της Οκτωβριανής Επανάστασης σε
Ελληνες δημιουργούς (Μίκη Θεοδωράκη, Θάνο Μικρούτσικο, Χρήστο Λεοντή, Λουκά
Θάνο, Γιάννη Ρίτσο, Κώστα Βάρναλη, Δημήτρη Ραβάνη – Ρεντή) και την απόδοση
στην ελληνική δισκογραφία μελοποιημένης ποίησης των Χικμέτ, Μπρεχτ και
Μαγιακόφσκι, καθώς επίσης της μουσικής των Κουρτ Βάιλ και Χανς Αϊσλερ.
Η ορχήστρα αποτελούταν από τους Γιάννη Κατσανούλη (κιθάρα), Αχιλλέα
Μουχλούλη (πιάνο), Στέλιο Παπαδόντα (μπάσο), Κώστα Γκουντή (τύμπανα) και Στέλιο
Κοτρώτσιο (κλαρινέτο).
Ερμήνευσαν ο Σπύρος Μαγαλιός, ο Γιάννης Κοτσερίδης και η Πολυξένη
Καράκογλου. Απήγγειλε ο ηθοποιός Βασίλης Καρμίρης.
Στην ομιλία του ο Κύριλλος Παπασταύρου τόνισε μεταξύ άλλων τα εξής:
“Η μεγαλύτερη τιμή σε ηγετικές μορφές του κομμουνιστικού κινήματος και μάλιστα αυτής της θεωρητικής και επαναστατικής βαρύτητας όπως ο Β. Ι. Λένιν είναι η ουσιαστική αφομοίωση της διδασκαλίας τους, της ιστορικής και πολιτικής επαναστατικής πείρας από τη δράση τους μέσα στα σύγχρονα στρατηγικά και καθημερινά καθήκοντα της πάλης του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Η προσπάθεια να εντάξουμε την λενινιστική διδασκαλία για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την επανάσταση στη δράση του Κόμματος μας είναι διαρκής. Σημαντικά βήματα σε αυτή τη προσπάθεια αποτέλεσαν οι επεξεργασίες του Κόμματος μας όπως αποτυπώθηκαν στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ που ψήφισε το 19ο Συνέδριο καθώς και τις αποφάσεις που ακολούθησαν για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Για να συνοψίσουμε τις θέσεις του Λένιν για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τη στάση των Κομμουνιστών , τη σχέση του με την σοσιαλιστική επανάσταση και το πως εμείς προσπαθούμε να μπολιάσουμε στην σημερινή πραγματικότητα θα πρέπει να δούμε το σύνολο του λενινιστικού έργου από τις παραμονές του Α’ ΠΠ, την περίοδο του πολέμου μέχρι και την περίοδο μετά τον πόλεμο όντας στην ηγεσία της ΕΣΣΔ και συζητώντας για το κίνδυνο ενός νέου πολέμου.
Μπορούμε να κωδικοποιήσουμε τα εξής ζητήματα:
Ο χαρακτήρας του πολέμου στο καπιταλισμό, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος ως στοιχείο της πάλης του αγώνα για το μοίρασμα των αγορών και των εδαφών ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και συμμαχίες. Αρα η κατάρριψη όλων των επιχειρημάτων και των προφάσεων, των προσχημάτων περί υπεράσπισης της πατρίδας ή της ελευθερίας ή του δικαίου που προσπαθούν να συσκοτίσουν το χαρακτήρα του πολέμου. Δεν έχει νοήμα το ποιος επιτίθεται και ποιος αμύνεται αν δεν κοιτάξεις στο πρίν του πολέμου δεν μπορείς να καταλάβεις
την αιτία του. Πόλεμος λέει χαρακτηριστικά ο Λένιν ανάμεσα σε ληστές για το μοίρασμα της λοίας ανάμεσα σε δουλοκτήτες για το ποιος θα έχει περισσότερους σκλάβους. Αρα η εργατική τάξη δεν μπορεί να βρεθεί με κανένα στρατόπεδο ληστών.
Ο πόλεμος ως συνέχιση της πολιτικής των καπιταλιστικών κρατών με βίαια πολεμικά μέσα. Ο πόλεμος είναι συνέχιση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, που γίνεται σε συνθήκες σχετικά ειρηνικές , ο πόλεμος τελικά είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός στην πιο ανοιχτά βάρβαρη μορφή του. Είναι οι ιδιοι οι νόμοι κίνησης του που οδηγούν σε πόλεμο.
Από αυτό προκύπτει οτι ο πόλεμος δεν είναι μια «πανεθνική στιγμή» όπως τον παρουσιάζει η αστική προπαγάνδα που «όλο το εθνος» η εργατική και η αστική ταξη μπορούν να βρεθούν στο ίδιο μετερίζι. Το αντίθετο όσα χωρίζουν την εργατική και την αστική ταξη στην ειρήνη γίνονται ακόμα πιο βαθειά και πιο μεγάλα σε συνθήκες του πολέμου. Αφού οι εργαζόμενοι δεν καλούνται απλώς να δώσουν το ιδρώτα τους, να πουλήσουν την εργατική τους δυναμη για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων αλλά καλούνται να δώσουν το αίμα τους, τη ζωή
τους για να περιφρουρήσουν και να ενισχύσουν αυτά τα κέρδη. Η ταξική πάλη όχι μόνο δεν σταματά σε συνθήκες πολέμου αλλα δυναμώνει κορυφώνεται.
Ο πόλεμος σημαίνει εναν συγκλονισμό και για το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα και το αστικό κράτος. Οι αντιθέσεις οξύνονται στο εξωτερικο παλιές συμμαχίες και συμβιβασμοί σπάνε, νέες δημιουργούνται. Αλλά οι αντιθέσεις οξύνονται και στο εσωτερικό φαινομενικά η σταθερότητα του συστήματος φαίνεται ακλόνητη μέσα της όμως περιέχει ολα τα υλικά ενός
μεγάλου κλονισμού. Ο πόλεμος ενώνει προσωρινά ενώ στην πραγματικότητα βαθαίνει τις διαφορές, δυναμώνει ο εσωτερικός αγώνας στην α.τ. για το ποιος θα βγει κερδισμένος ή χαμενος από το πόλεμο για την επιλογή συμμαχιών στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Ακούστηκαν επίσης τραγούδια που έχουν επιδράσει και συνεχίζουν να επιδρούν βαθιά στη συνείδηση του ελληνικού λαού, φωτίζοντας τη νέα κοινωνία στους αγώνες που καθημερινά δίνει, όπως «Μικρός Λαός», «Οταν σφίγγουν το χέρι», «Η μπαλάντα του κυρ-Μέντιου», «Μικρόκοσμος», «Το ποίημα του Οχτώβρη», «Το Ρόδι», «Η μπαλάντα του νεκρού στρατιώτη», «Το τραγούδι του Μολδάβα» και «Ο Οδηγητής».
Η Θεατρική Ομάδα του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στη Λάρισα επιμελήθηκε συλλογικά τα δρώμενα της παράστασης, με τη βοήθεια της κινησιολόγου Αθηνάς Μανώλη.
