Της Μαρίας Κορώνα
Οχτώ μήνες πέρασαν από τότε που η κακοκαιρία Daniel έπληξε εκατοντάδες οικογένειες συμπολιτών μας, αναγκάζοντας τους ακόμα και σήμερα να μένουν μακριά από τα πλημμυρισμένα σπίτια τους μιας και αυτά υπέστησαν εκτεταμένες καταστροφές. Οι κρατικές αποζημιώσεις δεν έχουν δοθεί στο σύνολο τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι πλημμυροπαθείς να αδυνατούν να επαναφέρουν τις κατοικίες τους στην πρότερη κατάσταση.
Οι περισσότεροι από αυτούς φιλοξενούνται σε συγγενικά τους πρόσωπα με ο, τι κι αν αυτό συνεπάγεται για την ψυχολογία των δύο μερών. Μάλιστα κάποιοι εξ’ αυτών, νοικιάζουν σπίτια και εξαιτίας αυτού βρίσκονται σε δυσχερή οικονομική κατάσταση. Τέλος, υπάρχουν και εκείνοι που μη έχοντας τα δύο παραπάνω ως επιλογή, αναγκάστηκαν να μπουν άρον τον άρον στα γεμάτα με υγρασία και μούχλα από τις πλημμύρες μισοτελειωμένα σπίτια τους. Αυτό εγείρει ερωτήματα σχετικά με το παρόν αλλά και το μέλλον της ψυχικής και σωματικής τους υγείας.
Τα Χριστούγεννα ήλπιζαν ότι τουλάχιστον το Πάσχα θα κάνουν Ανάσταση στα σπίτια τους και ότι με την βοήθεια του κράτους θα μπορούσαν να αναστηθούν και τα σπίτια τους ξανά. Επι ματαίω όμως, καθώς όπως πληροφορούμαστε το τελευταίο διάστημα ανεβαίνουν ξανά τον Γολγοθά της γραφειοκρατίας.
Πιο συγκεκριμένα, σε μερίδα συμπολιτών μας και στο πλαίσιο της χορήγησης της στεγαστικής συνδρομής, το κράτος ζητά από τους πλημμυροπαθείς να συγκεντρώσουν και να αποστείλουν ξανά τα ίδια δικαιολογητικά έγγραφα που έχουν ήδη αποστείλει. Σε κάποιους άλλους ζητούνται διαρκώς συμπληρωματικά έγγραφα διαιωνίζοντας την κατάσταση ταλαιπωρίας που αυτοί οι άνθρωποι υφίστανται εδώ και καιρό.
Η κα Δέσποινα Κωνσταντινίδου δηλώνει χαρακτηριστικά στο thelarissapaper.gr: «Το σπίτι της μητέρας μου στις Εργατικές Κατοικίες Γιάννουλης πλημμύρισε το Σεπτέμβριο. Η μητέρα μου είναι 83 ετών. Μία απίστευτη ταλαιπωρία όπως φαντάζεστε. Από εκεί και πέρα μας ζητήθηκε να μαζέψουμε κάποια χαρτιά για την επιπλέον στεγαστική συνδρομή. Με πάρα πολύ κόπο κατάφερα να συγκεντρώσω έναν ολόκληρο φάκελο γιατί ήταν πάρα πολλά αυτά που ζητούσαν. Τα έστειλα την 1η εβδομάδα του Ιανουαρίου και πριν δύο εβδομάδες μου στέλνουν μία επιστολή και μου ζητάνε από την αρχή όλα τα χαρτιά, όλα όσα έστειλα. Όχι συμπληρωματικό για να πω ότι έλειπε κάτι».
Η καθημερινή ταλαιπωρία σε συνδυασμό με την ανασφάλεια επιβίωσης των πλημμυροπαθών συμπολιτών μας είναι γεγονός. Αυτό που ζητάνε είναι η διαβεβαίωση ότι θα αποζημιωθούν έγκαιρα αλλά και η διαβεβαίωση ότι δεν πρόκειται με τις πρώτες βροχές του ερχόμενου Σεπτεμβρίου να γίνουν ξανά στο ίδιο έργο θεατές.
Η κα Κωνσταντινίδου μεταξύ άλλων επισημαίνει τα εξής: «Θέλουμε τη διαβεβαίωση ότι υπάρχουν πλέον αντιπλημμυρικά έργα, ότι δεν θα ξανασυμβεί κάτι… Φανταστείτε αυτοί οι άνθρωποι, με όλον αυτόν τον κόπο, να ξαναβάλουν δύο πράγματα στο σπίτι τους και να συμβεί δεύτερη φορά ακριβώς το ίδιο, μια πλημμύρα… δεν θα το αντέξουν».
Η αγανάκτηση της θα λέγαμε ότι αποτελεί ένα μικρό δείγμα της συνολικής αγανάκτησης των ανθρώπων που επλήγησαν από τις έντονες βροχές του Σεπτεμβρίου. Η ίδια αγανάκτηση εξάλλου, πήρε τη μορφή δυσαρέσκειας και σηματοδότησε την αλλαγή σκυτάλης τόσο στον δήμο Λαρισαίων όσο και στην Περιφέρεια Θεσσαλίας στις πρόσφατες εκλογές του Οκτωβρίου. Επιπλέον, η πλευρά των πολιτών κατέστησε σαφές για το ποια θα πρέπει να είναι η προτεραιοποιηση της επόμενης ημέρας, τόσο στην «πληγωμένη» Λάρισα όσο και στην «πληγωμένη» Θεσσαλία.
Και ίσως η «τιμωρητική» αυτή πρακτική που ως μονόδρομο ακολούθησαν οι πολίτες, να ήταν η μόνη τους ελπίδα αλλά και η απάντηση σε όλους εκείνους του ιθύνοντες, που με το άλλοθι της κλιματικής αλλαγής έσπευσαν να πουν ότι η φύση εκδικείται… Απ’ ότι φάνηκε και ο λαός το ίδιο, με την ψήφο του.
